Το καλοκαίρι έφτασε και για τους περισσότερους από εμάς είναι συνυφασμένο με ξεγνοιασιά και ανεμελιά. Για το 1 εκατομμύριο περίπου όμως των συνανθρώπων μας στην Ελλάδα που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη, το καλοκαίρι και η περίοδος των διακοπών ενδέχεται να εγκυμονούν πολλούς κινδύνους.
Τα άτομα με διαβήτη μπορούν φυσικά να απολαύσουν τις διακοπές τους, προσέχοντας απλά μερικά πράγματα.
Ξεκινώντας από την προετοιμασία, είναι σημαντικό να βεβαιωθούμε ότι έχουμε μαζί μας όλα όσα θα χρειαστούμε στο ταξίδι. Πολλοί προορισμοί (ειδικά στο εξωτερικό) δεν είναι εύκολα μέρη για να βρουμε τα φάρμακα που χρειαζόμαστε, όποτε πριν φύγουμεχρειάζεται να έχουμε προμηθευτεί όλα όσα μας είναι απαραίτητα σε φάρμακα και αναλώσιμα (βελόνες, ταινίες μέτρησης κλπ).
Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα παίρνουμε έξτρα αποθέματα, εφόσον χρειαστεί να παραμείνουμε περισσότερο από όσο αρχικά υπολογίζαμε.
Μια μικρή και γρήγορη έρευνα πριν φτάσουμε στον προορισμό μας, σχετικά με το που βρίσκονται τα κοντινότερα νοσοκομεία ή κέντρα υγείας μπορεί να μας φανεί αρκετά χρήσιμη σε μια στιγμή ανάγκης. Ενώ, έχουμε πάντα μαζί μας το τηλέφωνο του γιατρού μας για οποιαδήποτε απορία μπορεί να προκύψει.
Κατα την διάρκεια του ταξιδιού, είναι καλό να έχουμε στην διάθεση μας νερό καθώς και άμεση πρόσβαση στα φάρμακα μας. Σε περιπτώσεις υπογλυκαιμίας ένας χυμός, μια καραμέλα ή γενικότερα μια “πηγή υδαταθράκων”θα φανεί πολύ χρήσιμη.
Όσον αφορά τις ινσουλίνες, δεν πρέπει να τις αφήνουμε εκτεθειμένες σε υψηλές θερμοκρασίες (όπως για παράδειγμα στο αυτοκίνητο ή κάτω από τον ήλιο). Είναι καλό να επιλέγουμε μια ισοθερμική τσάντα ή ένα ψυγειάκι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να αφήνουμε την ινσουλίνη να παγώσει. Ιδιαίτερη προσοχή όταν ταξιδεύουμε αεροπορικώς, καθώς οι ινσουλίνες πρέπει να είναι μαζί μας στην καμπίνα επιβατών και όχι στις αποσκευές, αφού εκεί η θερμοκρασία πέφτει συχνά πολύ κάτω από το μηδέν.
Όταν πλέον βρισκόμαστε στον τόπο των διακοπών, είναι αναμενόμενο οι συνήθειες μας να αλλάξουν. Αντίστοιχα όμως θα πρέπει να προσαρμοστεί και η αγωγή μας. Ο κυριότερος κίνδυνος συνήθως στις διακοπές είναι η υπογλυκαιμία.
Η αυξημένη σωματική δραστηριότητα (κολύμπι, περπάτημα), η ταχύτερη απορρόφηση της ινσουλίνης από το σημείο της ένεσης και η παράλειψη γευμάτων, είναι κάποιοι από τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει η υπογλυκαιμία.
Έτσι λοιπόν πρέπει να είμαστε πιο σχολαστικοί με τις μετρήσεις του ζαχάρου μας και να προσαρμόζουμε τις μονάδες ταχείας ινσουλίνης και την πρόσληψη υδαταθράκων (φρούτα, χυμούς κ.α) ανάλογα με τις ενδείξεις.
Σε γενικότερα πλαίσια, όσον αφορά την διατροφή μας, καλό είναι να κάνουμε μικρά και συχνά γεύματα όπως σαλάτες και ψητά ψάρια σε συνδυασμό με αρκετά υγρά χωρίς ζάχαρη.
Στην παραλία, τα φάρμακα πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμα και φυλαγμένα σε σωστές συνθήκες και θερμοκρασίες, ενώ είναι σημαντικό να είμαστε εφοδιασμένοι με κάποιο φρούτο, χυμό ή και νερό. Καθώς ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων με σακχαρώδη διαβήτη πάσχει από περιφερική νευροπάθεια, καθίσταται αναγκαία η χρήση παπουτσιών για τηνθάλασσα και την παραλία.
Ένα πόδι που δεν έχει φυσιολογική αισθητικότητα είναι πολύ πιο ευάλωτο σε εγκαύματα και τραυματισμούς, πολλές φορές χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Τέτοιοι τραυματισμοί ενδέχεται να αποδειχτούν επικίνδυνοι και με δύσκολη αποκατάσταση, ενώ είναι ικανοί να απειλήσουν ακόμα και την σωματική μας αρτιμέλεια.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν γενικές και χρήσιμες συμβουλές για την προετοιμασία της περιόδου των διακοπών για άτομα που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως κάθε περίπτωση ατόμου είναι μοναδική, όπως και τα χαρακτηριστικά του προορισμού που επιλέγουμε να περάσουμε τις διακοπές μας.Είναι λοιπόν σημαντικό να είμαστε πάντα σωστά προετοιμασμένοι και σε άμεση επαφή με τον προσωπικό μας γιατρό για οτιδήποτε προκύψει.
O Διαβήτης Τύπου 1 είναι μία αυτοάνοση ασθένεια στην οποία το πάγκρεας σταματάει να παράγει ινσουλίνη, η οποία χρειάζεται πλέον να χορηγείται με ειδική φαρμακευτική αγωγή.
Εφόσον δεν γίνει έγκαιρη διάγνωση της ασθένειας, υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος μεταβολικού εκτροχιασμού ο οποίος μπορεί να προκαλέσει διαβητικό κώμα, το οποίο χωρίς την άμεση ιατρική βοήθεια, ενδέχεται να είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια τη ζωή του ασθενή.
Ο Διαβήτης στο Παιδί
Στα παιδιά ο Διαβήτης παρουσιάζεται συνήθως σε ηλικία κάτω των 15 ετών και πολύ συχνά κατά τη διάρκεια της εφηβείας.
Το 95% των διαβητικων τύπου 1 είναι παιδιά, αυτός είναι και ο λόγος που ο Διαβήτης Τύπου 1 ονομάζεται και “νεανικός διαβήτης”.
Τα αγόρια τείνουν να επηρεάζονται περισσότερο από τα κορίτσια, ενώ τα περισσότερα παιδιά εμφανίζουν διαβήτη στην αρχή της εφηβείας τους.
Έχει επίσης παρατηρηθεί πως ακόμα μία αιχμή της νόσου τοποθετείται μεταξύ του 3ου και 4ου χρόνου ζωής ενός παιδιού.
Επιπλέον,το παιδί ενός γονιού με διαβήτη 1 είναι δύο φορές πιο πιθανό να νοσήσει, στην περίπτωση δε που και οι δύο γονείς του παιδιού πάσχουν από διαβήτη τύπου 1, τότε το ενδεχόμενο εμφάνισης αυξάνεται κατά 25%.
Συμπτώματα στο Παιδί
Τα ακόλουθα αποτελούν σημαντικά σημάδια πως το παιδί ενδέχεται να πάσχει από Διαβήτη:
Αυξημένη δίψα
Πολυουρία
Κόπωση
Απώλεια Βάρους
Επεισόδια μεγάλης πείνας
Μειωμένη συγκέντρωση & ενεργητικότητα
Εφόσον υπάρξει υποψία διαβήτη, οι γονείς πρέπει άμεσα να επικοινωνήσουν με τον γιατρό, ο οποίος θα προχωρήσει σε μέτρηση της γλυκόζης στα ούρα του παιδιού σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες.
Κατόπιν θα ορίσει την θεραπευτική αγωγή που χρειάζεται να ακολουθήσει το παιδί στη βάση των ατομικών του αναγκών.
Ο ρόλος των γονιών
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να ακολουθήσουν με συνέπεια τις οδηγίες που θα λάβουν από τον γιατρό.
-Να λάβουν την απαραίτητη εκπαίδευση σχετικά με τη μέτρηση του σακχάρου του παιδιού, μέχρι αυτό να είναι σε ηλικία τέτοια που να μπορεί να το κάνει μόνο του.
-Να μάθουν να αναγνωρίζουν τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας, να φροντίζουν ώστε να είναι πάντα διαθέσιμα ζαχαρούχα τρόφιμα ή ποτά, για την περίπτωση εκείνη που στο παιδί πέσει το επίπεδο του σακχάρου.
-Να εκπαιδεύσουν το παιδί τους να είναι ανεξάρτητο και να μπορεί να διαχειρίζεται από μόνο του τις μετρήσεις του σακχάρου, την καταχώρηση των αποτελεσμάτων στο ημερολόγιο του διαβήτη καθώς και την χορήγηση των ενέσεων.
–Να ενημερώσουν για την ασθένεια τα άτομα που βρίσκονται κοντά στο παιδί (δασκάλους, συγγενείς, προσωπικούς φίλους), έτσι ώστε σε έκτακτη περίπτωση ανάγκης (υπογλυκαιμία), να είναι σε θέση να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα.
Σε κάθε περίπτωση ο Διαβήτης στο παιδί δεν πρέπει να τρομάζει τους γονείς.
Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται πολύ καλά στην θεραπευτική αγωγή, ενώ τεχνολογίες αιχμής είναι πλέον σε θέση να επιτύχουν τον καλύτερο δυνατό έλεγχο της ασθένειας.
Στο healthweb.gr μιλούμε για τη παχυσαρκία συνομιλώντας με τον κύριο Κωνσταντίνο Μπαλαμπάνη, ο οποίος είναι ειδικός Παθολόγος, Διαβητολόγος -Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κύριε Μπαλαμπάνη, η παχυσαρκία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας και μας επηρεάζει όλους. Μέσα από τη συνέντευξή μας θέλουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να κατανοήσουν την κλίμακα και τον αντίκτυπο της παχυσαρκίας. 800 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν με την παχυσαρκία. Ποιες είναι οι ρίζες της παχυσαρκίας;
Οι ρίζες ή μάλλον τα αίτια της παχυσαρκίας είναι πολυπαραγοντικά. Δηλαδή σίγουρα υπάρχει όσον αφορά το ιατρικό κομμάτι ένα γενετικό υπόβαθρο, δηλαδή έχουν ταυτοποιηθεί πολλά γονίδια που σχετίζονται με την παχυσαρκία.
Αλλά η κοινωνική προέκταση και η κοινωνική ουσιαστικά συνιστώσα έχει να κάνει με την αυξημένη πρόσληψη και τελικά και το κοινωνικό σκέλος, το οποίο συνεπάγεται η παχυσαρκία, το κοινωνικό πρόβλημα δηλαδή.
Οι παχύσαρκοι, κύριε Μπαλαμπάνη, κάποτε θεωρούνταν ότι ήταν ένα πρόβλημα των ανεπτυγμένων χωρών, όμως πλέον αυξάνεται σε κάθε ήπειρο. Τι είναι αυτό που μπορεί να κινητοποιήσει τους ανθρώπους να έρθουν κατάματα με την παχυσαρκία και να πουν “τέλος μέχρι εδώ. Θέλω να απαλλαγώ από αυτή την κατάσταση των πάρα πολλών κιλών”. Εσείς από όσο γνωρίζω, έχετε βιώσει και ο ίδιος το πρόβλημα της παχυσαρκίας. Μπορείτε να μας μεταφέρετε την εμπειρία σας;
Η παχυσαρκία είναι ένα πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών, γι’ αυτό πραγματικά για τα ποσοστά παχυσαρκίας στις σύγχρονες κοινωνίες και στα αστικά κέντρα είναι πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με κάποιες μη ανεπτυγμένες περιοχές.
Το πρόβλημα, όπως είπα και πριν, είναι πολύ σύνθετο, δηλαδή σίγουρα ο τρόπος, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, τα ερεθίσματα. Και διατροφικά, οι τροφές που τις καταναλώνουμε στις σύγχρονες κοινωνίες είναι αυτές οι οποίες που μας ωθούν στον τελικό αποτέλεσμα να αυξηθεί το σωματικό μας βάρος. Αναφέρατε και πριν ότι το πρόβλημα το αντιμετώπισα και εγώ.
Μπορώ να πω ότι αυτός ήταν και ένας λόγος που με έκανε να ασχοληθώ ενεργά με την παχυσαρκία και να την αγαπήσω πραγματικά από την μεριά και του ασθενούς. Δεν υπάρχει παχύσαρκος ασθενής, ο οποίος να είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Να το πούμε πάρα πολύ απλά και ωμά.
Στον οποιοδήποτε παχύσαρκο ασθενή αν ψυχρά του ζητούσαμε 2 ακραίες εικόνες ή να έχει τα κιλά τα οποία βλέπουμε μπροστά μας ή να έχει μειωμένα κιλά, δηλαδή να είναι ένας νορμοβαρής, προφανώς η απάντηση θα ήταν αντανακλαστική και να είναι νορμοβαρής.
Στο αποτέλεσμα αυτό φθάνουμε σαν αποτέλεσμα δυσλειτουργιών πολλών ετών και πολλών κακών συνηθειών, το οποίο σίγουρα έχει να κάνει το κοινωνικό προφίλ, το κοινωνικό περιβάλλον αλλά και οι ρυθμοί της ζωής.
Οπότε πιστεύω ότι και γι’ αυτό και η αντιμετώπιση που εξ αρχής πρέπει να είναι ολιστική από πολλούς ειδικούς , από πολλές ειδικότητες, όχι μόνο καταληκτικά από τους γιατρούς, όπως είμαι εγώ.
Άρα το σημαντικότερο πιστεύετε για την πρόληψη της παχυσαρκίας είναι η διατροφή παράλληλα με άθληση;
Η διατροφή και η άθληση είναι τα 2 ισχυρότερα ‘’όπλα’’ τα οποία έχουμε στο να αντιμετωπίσουμε την παχυσαρκία, πρωτογενώς να μην δημιουργήσουμε.
Άρα αν δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό προφίλ ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει στην κουλτούρα του να το πούμε λίγο διαφορετικά την άσκηση, την κίνηση, όταν λέμε άσκηση δεν συνεπάγεται αυτόματα το να τον γράψουμε σε ένα γυμναστήριο, εννοούμε την αυξημένη δραστηριότητά του αλλά και τη σωστή παιδεία να έχουν απέναντι στη διατροφική σωστή παιδεία, είναι ο κύριος παρονομαστής, έτσι ώστε να μην φτάσουμε στο σημείο να μιλάμε για παχυσαρκία.
Η αντιμετώπιση από την άλλη, αν θέσουμε σαν δεδομένο την ύπαρξη πλέον και την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, ακρογωνιαίος λίθος είναι να αλλάξουμε τα λάθη αυτά που ήταν στο παρελθόν. Άρα να αυξήσουμε την άσκηση. Ακούγεται λίγο κοινότυπο άσκηση και δίαιτα, δηλαδή θεωρούν όλοι οι παχύσαρκοι ασθενείς όταν τους λες άσκηση και δίαιτα λένε είναι το ψωμοτύρι αυτό λέτε όλοι.
Είναι το πιο ουσιαστικό όπλο. Οπότε επί τη γενέσει της παχυσαρκίας οφείλουμε να αλλάξουμε τις κακές συνήθειες που μας οδήγησαν στο λάθος τελικά κλινικό αποτέλεσμα των παραπάνω κιλών, να τον βοηθήσουμε αυτόν τον άνθρωπο και να τον εκπαιδεύσουμε μέσω ειδικών διαιτολόγων και διατροφολόγων εκπαιδευμένων, προφανώς να μάθουν τι κάναν λάθος να δουν, πώς μπορούν να το διορθώσουν έτσι ώστε μακροπρόθεσμα να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτό έχει να κάνει με το συντηρητικό κομμάτι.
Γιατί από την άλλη μεριά, όταν τα πράγματα που δεν είναι πάντα ρόδινα και πάντα εύκολα στην παχυσαρκία, δεν τα καταφέρνουμε με τα συντηρητικά μέσα αυτά και τη συμβουλευτική αυτή προσέγγιση, εκεί πέρα έρχεται ο ρόλος επιπρόσθετα, σε όλες αυτές τις προσεγγίσεις έχει ο ρόλος του γιατρού.
Ο ρόλος του γιατρού, είτε φαρμακευτικά, είτε ακόμα και χειρουργικά που πραγματικά έχουμε φοβερά δεδομένα και φοβερά αποτελέσματα επί ετών, δεν είναι κάτι καινούργιο. ίναι τεχνικές, οι οποίες χρησιμοποιούνται πολλά πολλά χρόνια με φοβερά αποτελέσματα.
Κύριε Μπαλαμπάνη, σε ποιο σημείο ένας άνθρωπος ο οποίος είναι παχύσαρκος θα σκεφτεί, σε ποιο σημείο της ζωής του, σε ποια φάση θα σκεφτεί ότι τώρα πρέπει να κάνω κάτι να το αλλάξω αυτό το οποίο βιώνω; Ποιο σημείο στο μυαλό είναι αυτό;
ΚΚοιτάξτε, αυτό είναι μια πάρα πάρα πολύ ωραία ερώτηση, η οποία πρακτικά έχει και διαφορετική απάντηση ανάλογα με το ηλικιακό φάσμα. Από προσωπική αλλά και από κλινική εμπειρία, μπορώ να σας πω ότι η προσέγγιση ενός παχύσαρκου ασθενούς και το να ζητήσει βοήθεια από έναν ειδικό σε μικρότερες ηλικιακές ομάδες έχει να κάνει κυρίως με το αισθητικό κομμάτι.
Ενώ εκεί που αρχίζει και μπαίνει κυρίως το μεταβολικό κομμάτι και οι επιπλοκές της παχυσαρκίας, οι όποιες επιπλοκές της παχυσαρκίας είναι υπερλιπιδαιμία, είναι υπέρταση, είναι διαταραχές οι οποίες μακροπρόθεσμα μας οδηγούν σε θανατηφόρες καταστάσεις, σε θανατηφόρα καρδιαγγειακά συμβάματα, εμφράγματα και εγκεφαλικά δηλαδή, αυτό αφορά κυρίως μεγαλύτερες ηλικίες,.
Οπότε το καμπανάκι χτυπά όταν δούνε την διάγνωση ενός διαβήτη, όταν είναι μια πολύ υψηλή πίεση την οποία δεν μπορούν να την διαχειριστούν και πλέον ζητούν ιατρική βοήθεια. Δηλαδή εκεί γίνεται πρακτικά η αλλαγή από την κοινωνική προσέγγιση στην ιατρική προσέγγιση της παχυσαρκίας.
Ν.Ν. Άρα είναι πιο εύκολο να πάρει την απόφαση ένας νεότερος άνθρωπος από ένα μεγαλύτερο.
Κ.Μ. Για μένα θα σας έλεγα το εξής. Επειδή ο νεότερος άνθρωπος, ο παχύσαρκος, θα καταλήξει να έχει προβλήματα υγείας, αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε είναι, πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε τις μικρότερες ηλικίες για το τι συνεπάγεται παχυσαρκία, για το τι σημαίνει παχυσαρκία και τελικά από τι τον αποτρέπουμε. Γιατί η πρόληψη πραγματικά είναι η καλύτερη τακτική και η καλύτερη προσέγγιση στην ιατρική.
Η παιδική παχυσαρκία αναμένεται να αυξηθεί κατά 60% την επόμενη οκταετία, φτάνοντας τα 250 εκατομμύρια έως το 2030, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Παχυσαρκίας. Κύριε Μπαλαμπανη τι θα συμβουλεύατε τους γονείς;
Επανέρχομαι στο θέμα της διατροφικής παιδείας. Η διατροφική παιδεία των γονιών, αποτρέποντας τους ίδιους όσον αφορά το να αντιμετωπίσουν ή να μη φτάσουν στο σημείο της παχυσαρκίας, πρακτικά είναι και ο καθρέφτης, ή μάλλον ο κοινός παρανομαστής, έτσι ώστε την σωστή πρακτική και τακτική να την εφαρμόσουν και στα παιδιά τους.
Όταν στα παιδιά τους δώσουμε αρχές, αρχές δίνουμε πάσης φύσεως ανάγκες και διατροφικές αλλά και κοινωνικές αρχές και αυτές οι διατροφικές αρχές είναι τέτοιες έτσι ώστε να τους οδηγήσουμε σε άσκηση αλλά και σε μια σωστή διατροφή, νομίζω ότι είναι το άλφα και το ωμέγα.
Και αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε όλοι οι γονείς οφείλουμε να κάνουμε όλοι οι γονείς απέναντι στα παιδιά μας για την υγεία τους πρωτίστως και δευτερευόντως είναι για την εμφάνισή τους που έχει πολλές ψυχοκοινωνικές προεκτάσεις ουσιαστικά αυτό το θέμα.
Και σε αυτή τη συνήθεια, κύριε Μπαλαμπάνη παίζει ρόλο και η εκπαίδευση στο σχολείο, αλλά και τα σχολεία να έχουν όλα τα εφόδια ώστε να μειώνουν το κίνδυνο της εμφάνισης παχυσαρκίας. Πόσο σημαντικό είναι αυτό;
Είναι πολύ σημαντικό αν αναλογιστούμε ότι μέσα το εικοσιτετράωρο τους τις εργάσιμες μέρες και ώρες ένα παιδί, το οποίο είναι στο σχολείο 8 ώρες τις αφιερώνει στο σχολείο, πρακτικά μιλάμε για 1/3 της καθημερινότητάς τους. Άρα το 1/3 της καθημερινότητάς μας προφανώς και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Θεωρώ καί βλέπω πραγματικά όμως μια τέτοια κλίση σε όλους τους συλλόγους γονέων και σε όλα τα σχολεία ότι ακόμα και στα κυλικεία των σχολείων γίνεται μία μία προσπάθεια, δηλαδή φιλτράρονται σε εισαγωγικά λίγο οι τροφές οι οποίες καταλήγουν και μπορούν να αγοραστούν από τα παιδιά. Τα παιδιά δεν έχουν κρίση. Ττα παιδιά το πιο νόστιμο, το πιο έτσι λιχούδικο αυτό θα πάνε να πάρουνε. Αλλά οφείλουμε εμείς να τα προστατεύσουμε με τη λογική του να μην τους το θέσουμε ουσιαστικά στην άμεση θέα τους, την άμεση θέαση έτσι ώστε να το πάρουνε. Σαφώς και παίζει ρόλο και κάτι το οποίο ήθελα να επισημάνω. Τα τελευταία 2 χρόνια είχα κληθεί να κάνω μια ομιλία σε παιδάκια σε ένα σχολείο που αφιέρωσαν μία μέρα επί τούτου και σε άσκηση και άλλη μία μέρα στη διατροφή και έγινε μία πάρα πάρα πολύ ωραία συζήτηση που τα παιδιά είχανε πολύ σωστές απορίες, πολύ σωστές επισημάνσεις αλλά και το γενικότερο καλό μήνυμα ήταν ότι ακόμα και από τους εκπαιδευτικούς δίνουν έμφαση σε αυτό, γιατί πραγματικά αντιμετωπίζουn, αναγνωρίζουν το πρόβλημα και θέλουν να πάνε κόντρα σε αυτό.
Πολύ σημαντικό αυτό κύριε Μπαλαμπάνη, γιατί παλαιότερα στα κυλικεία των σχολείων υπήρχαν μόνο τυρόπιτες, γαριδάκια και λοιπά. Τώρα είναι σημαντική αυτή η πρόοδος. Το ίδιο σημαντικό είναι και στο χώρο εργασίας των ενηλίκων να φροντίζει κάθε επιχείρηση να έχει κάποια υγιεινή διατροφή κύριε Μπαλαμπάνη.
Στις μεγαλύτερες ηλικίες κοιτάξτε τώρα το εργασιακό περιβάλλον του καθενός διαφέρει και ποικίλλει. Στον ιδιωτικό τομέα στις εταιρείες οι οποίες έχουν ουσιαστικά κάποια διατροφική παροχή σε αυτό δίνουν πάρα πολύ μεγάλη σημασία πραγματικά και νομίζω ότι είναι σημαντικός πυλώνας. Απ’την άλλη μεριά, για τους υπόλοιπους που δεν έχουν την επιλογή και τη δυνατότητα να φάνε κάτι, να τους έχουν κάτι έτοιμο στη δουλειά εκεί πέρα. είναι η προσωπική παιδεία που έχει ο καθένας να φτιάξει το ταπεράκι του. Μπορεί να ακούγεται λίγο παραδοσιακό, αλλά είναι πολύ ουσιαστικό να δημιουργήσει ένα σνακ υγιεινό ένα σνακ σωστό, το οποίο να τον αποτρέψει γιατί οι περισσότεροι κάνουμε νηστεία κατά τη διάρκεια της μέρας, επειδή οι ρυθμοί είναι τέτοιοι που δεν μας επιτρέπουν να έχουμε αυτό το ουσιαστικό πεντάλεπτο να φάμε κάτι. Αν δεν φάμε κάτι πρακτικά πού καταλήγουμε; Φτάνουμε τον εαυτό μας στα όριά του, έτσι ώστε όταν βρεθούμε στο σπίτι όπως λέω και εγώ χαρακτηριστικά θα φάμε ό,τι βρούμε μπροστά μας και αυτό είναι ολέθριο. Αυτό είναι πολύ κακό, άρα η παιδεία του να φτιάξω το σνακ μου, το ταπεράκι μου να το πάρω μαζί μου στη δουλειά είναι εξαιρετικά σημαντικό αυτό και είναι ένα λιθαράκι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Οι άνθρωποι που είναι παχύσαρκοι πιστεύετε ότι μπορούν να είναι πιο πειθαρχημένοι οι άνδρες ή οι γυναίκες; Υπάρχει κάποιος στην καθημερινή πρακτική βλέπετε ότι μπορεί οι γυναίκες, ή οι άνδρες να είναι πιο πειθαρχημένοι στη διατροφή τους κι όλα αυτά τα οποία πρέπει να κάνουν για να το ξεπεράσουν;
Θεωρώ ότι είναι καθαρά εξατομικευμένο, είναι καθαρά θέμα ατομικών χαρακτηριστικών, χωρίς να προσδιορίζεται το φύλο. Από την άλλη όμως, επειδή ο νορμοβαρής άνθρωπος έχει και ένα αισθητικό στοιχείο, δηλαδή το να έχει κάποιος να αρέσει στον εαυτό του, όλοι γνωρίζουμε πάρα πολύ ότι οι γυναίκες δίνουν μια μεγαλύτερη βαρύτητα στην εμφάνισή τους ή μάλλον οι άνδρες επαφίενται στο γεγονός ότι η κοιλίτσα είναι και γοητεία. Οπότε αν θα μπορούσα να δώσω ένα πλεονέκτημα θα έδινα σίγουρα στις γυναίκες όσον αφορά στο να είναι πιο στιβαρές σε αυτή την απόφαση και σε αυτή την προσπάθεια.
Πώς ορίζεται το παχύσαρκος δηλαδή; Πόσα παραπάνω κιλά πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να θεωρηθεί παχύσαρκος;
Ο ορισμός του παχύσαρκου είναι με έναν πολύ εύκολο μαθηματικό δείκτη, τον οποίο μπορούμε να υπολογίσουμε είναι το BMI. Τα αρχικά προέρχονται από τις λέξεις Body Mass Index. Είναι ένας δείκτης στον οποίο έχουμε 2 στοιχεία για να την υπολογίσουμε. Είναι το βάρος μας δια το ύψος στο τετράγωνο. Αυτό μας δίνει ένα νούμερο που το νούμερο αυτό εάν το αίμα είναι κάτω από το 19 κάποιος θεωρείται ελλιποβαρής γιατί υπάρχει και το αντίθετο πρόβλημα. 19-25 είναι αυτός ο οποίος είναι μέσα στο φυσιολογικό φάσμα νορμοβαρής δηλαδη και απο κει και περα ξεκινανε τα προβληματα. 25-30 χαρακτηρίζεται κάποιος ο οποίος είναι υπέρβαρος. Και πάνω από το 30 ορίζεται η παχυσαρκία με διάφορες διαβαθμίσεις. Οπότε φανταστείτε αν κάνουμε τον δείκτη μάζας σώματος στον κοινό πληθυσμό θα δούμε ότι νορμοβαρείς πραγματικά είναι λίγοι. Δεν είναι πάρα πάρα πολλοί. Αλλά αυτός είναι και ένας αδρός δείκτης, γιατί αν φανταστείτε έναν άνδρα ο οποίος έχει μια μεγάλη μυϊκή μάζα και ασκείται και κάνει body building, για παράδειγμα προφανώς και τα παραπάνω κιλά τα οποία έχει είναι υγιή κιλά. Είναι μυϊκός ιστός, δεν είναι λιπώδης ιστός που μας δημιουργεί το πρόβλημα. Άρα είναι μια αδρή ταξινόμηση, αδρή κατηγοριοποίηση, η οποία όμως είναι πολύ σημαντική.
Κύριε Μπαλαμπάνη στην προσπάθεια αντιμετώπισης της παχυσαρκίας ανά χώρα, γιατί όπως είπαμε, είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα, πόσο πιστεύετε ότι είναι σημαντικό σε παγκόσμιο επίπεδο να υπάρξει μια χάραξη πολιτικής από τον ΠΟΥ για την αντιμετώπιση παχυσαρκίας.
Νομίζω ότι πλέον επειδή έχω και την τύχη ουσιαστικά να συμμετέχω και σε ενεργητική ομάδα που δουλεύουν πάρα πολύ σε καινούργια φάρμακα τα οποία έχουν να κάνουν με την παχυσαρκία, η ευαισθητοποίηση σε επίπεδο φαρμάκων σε επίπεδο ιατρικής κοινότητας αλλά και κοινωνικά, είναι σημαντική. Πλέον αυτή τη στιγμή είπαμε πριν ότι κάποιος για να αντιμετωπίσει την παχυσαρκία το πρώτο στάδιο είναι πρακτικά να τιθασεύσει τις αδυναμίες του που είναι να φάει παραπάνω. Υπάρχει βοήθεια σε αυτό. Υπάρχει βοήθεια και υπάρχει φαρμακευτική βοήθεια σε αυτό που είναι το κάτι παραπάνω, το κάτι που δεν μπορώ να κάνω να επιβάλω εγώ στο μυαλό μου για παράδειγμα. Η φαρέτρα και το pipeline που λέμε χαρακτηριστικά των εταιρειών όσον αφορά τα φάρμακα τα οποία υπάρχουν στην παχυσαρκία, είναι εξαιρετικά σημαντικά και από τα οποία για την Ελλάδα μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει και γίνεται προσπάθεια αναγνωρίζοντας το πρόβλημα υπό συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις αυτά να αποζημιώνονται από το εθνικό σύστημα υγείας, το οποίο είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό αυτό.
Είναι σημαντική η χάραξη πολιτικής και σε άλλα επίπεδα, όπως για παράδειγμα να μειωθεί το στίγμα που είναι ένα σημαντικό κομμάτιΑυτό είναι ένα γενικότερο κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο νομίζω δεν αφορά μόνο την παχυσαρκία. Είναι στα πλαίσια της γενικότερης παιδείας που αφορά πάρα πάρα πάρα πολλές πτυχές. Είναι θέμα παιδείας, αυτό είναι θέμα παιδείας, θέμα διαχείρισης. Δεν μπορώ να σας πω προς τα πού πηγαίνουμε στο συγκεκριμένο.
Γιατί και ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή της αλλαγής να ξεπεράσει κανείς την παχυσαρκία. Κύριε Μπαλαμπάνη πάνε πάντα ήθελα να σας ρωτήσω τα άτομα που ζουν με παχυσαρκία έχουν διπλάσιες πιθανότητες να νοσηλευτούν εάν βγουν θετικοί στο covid 19;
Από στοιχεία και από μελέτες που έγιναν κατά την περίοδο της πανδημίας, φάνηκε ότι η παχυσαρκία είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που αυξάνει την νοσηρότητα, αυξάνει τη νοσηλεία και τη θνητότητα. Η αλήθεια είναι ότι είναι παχύσαρκος ασθενής, δεν είναι απλά παχύσαρκος, δεν σημαινει οτι εχει μονο παραπανω κιλα. Τα παραπάνω κιλά συνεπάγονται άλλες μεταβολικές διαταραχές που αυτές στο σύνολό τους διαβήτης καρδιαγγειακά νοσήματα σαφώς που τον φέρνουν σε μια δυσχερέστερη θέση και έναν χειρότερο παρανομαστή. Είναι μια αλήθεια αυτή, είναι μια αλήθεια, η οποία το καλό σε εισαγωγικά ή εκτός εισαγωγικών που μας έκανε η πανδημία είναι να αναγνωρίσουμε τέτοιες καταστάσεις κοινωνικά, να τις προσεγγίσουμε και να πάμε λίγο κόντρα σε αυτές να γίνουμε λίγο πιο φίλοι με το σώμα μας, με τον εαυτό μας και με την υγεία μας. Πάνω από όλα, οπότε νομίζω ότι μας έκανε και λίγο καλό γιατί δεν ήταν και λίγοι αυτοί οι οποίοι πραγματικά ωφελήθησαν την περίοδο της καραντίνας που κλείστηκαν από την σωστή διατροφή, πάντα υπό το φόβο, συνήθως τις μεγάλες αποφάσεις από κάποιο φόβο τις παίρνουμε, οπότε εκεί νομίζω ότι λειτούργησε ευεργετικά.
-Κύριε Μπαλαμπάνη, να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ γι’ αυτή τη συνέντευξη, η οποία ήταν πολύ σημαντική για να ενημερώσουμε το κοινό και να κινητοποιήσουμε.
-Σας ευχαριστώ και εγώ πάρα πάρα πολύ, να είστε καλά, καλή συνέχεια ευχαριστώ.
Το ενδιαφέρον για τη βιταμίνη D αναθερμάνθηκε πρόσφατα με τα ευρήματα για τη θετική του επίδραση έναντι στον κορονοϊό, ωστόσο εδώ και πολλά χρόνια η συγκεκριμένη βιταμίνη έχει συνδεθεί θετικά με την προστασία από πολλά προβλήματα υγείας- από τον καρκίνο έως τον διαβήτη.
Η έλλειψη της συγκεκριμένης βιταμίνης συνδέεται με μειωμένη έκκριση ινσουλίνης, με αντίσταση στην ινσουλίνη και με την εμφάνιση διαβήτη τύπου 2.
Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της έλλειψης της Βιταμίνης D και της εμφάνισης διαβήτη ίσως να συνδέεται και με τη φλεγμονή, η οποία αυξάνεται με την έλλειψη της D.
Πρώτα από όλα, μελέτες σε ζωικά μοντέλα έχουν δείξει ότι η βιταμίνη D3 διεγείρει τα β- κύτταρα του παγκρέατος να εκκρίνουν ινσουλίνη.
Άλλοι μηχανισμοί
Άλλοι πιθανοί μηχανισμοί που σχετίζονται με τη βιταμίνη D και τον διαβήτη αναφέρονται στον ρόλο της βιταμίνης D στη βελτίωση της δράσης της ινσουλίνης μέσω της διέγερσης της έκφρασης του υποδοχέα της ινσουλίνης. Καθώς και την ενίσχυση της απόκρισης της ινσουλίνης για τη μεταφορά της γλυκόζης.
Επίσης, στην έμμεση επίδραση στη δράση της ινσουλίνης, μέσω της βελτίωσης της συστηματικής φλεγμονή.
Μελέτη παρατήρησης που παρακολούθησε 83.779 γυναίκες βρήκε αυξημένο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 στις γυναίκες που είχαν χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D στο αίμα. Ενώ μια συνδυαστική πρόσληψη >800 IU βιταμίνης D και 1,000 mg ασβεστίου μείωσε τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 κατά 33%.
Άλλη μελέτη έδειξε ότι η αύξηση των επιπέδων της βιταμίνης D στον ορό οδήγησε σε μείωση κατά 55% τον κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2.
Μελέτες παρατήρησης υποστηρίζουν επίσης ότι τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D στο αίμα συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 1.
Παρόλο που ο ρόλος βιταμίνης D στη ρύθμιση της γλυκόζης του αίματος δεν είναι ακόμη απολύτως κατανοητός, τα επίπεδα της βιταμίνης D στο αίμα φαίνεται ότι παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη και στη θεραπεία του διαβήτη.
Δεδομένα από μελέτες σε ζώα και σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι η συμπληρωματική χορήγηση βιταμίνης D θα μπορούσε να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τύπου 1 και ίσως και διαβήτη τύπου 2.
Οι ακριβείς μηχανισμοί ωστόσο με τους οποίους συμβαίνει αυτό δεν έχουν διευκρινιστεί και απαιτούν περισσότερη έρευνα.
Μέχρι να έχουμε απτά αποτελέσματα δεν μπορούμε να συστήσουμε τη συμπληρωματική λήψη της βιταμίνης για τη διόρθωση του διαβήτη τύπου 2.
Πόση βιταμίνη D χρειαζόμαστε;
Η έλλειψη βιταμίνης D, συνιστά από μόνη της μια σημαντική πρόκληση.
Η βιταμίνη D συντίθεται στο δέρμα μετά την έκθεση στον ήλιο. Ανευρίσκεται επίσης σε ελάχιστες τροφές, όπως τα λιπαρά ψάρια.
Παγκοσμίως σήμερα παρατηρείται έλλειψη της βιταμίνης D. Κυρίως λόγω της ανεπαρκούς έκθεσης στον ήλιο. Μια άλλη πιθανή αιτία είναι είναι η έλλειψη διαιτητικών πηγών της βιταμίνης.
Ο πιο ακριβής τρόπος για να προσδιορίσει κάνεις τα επίπεδα της βιταμίνης D είναι η μέτρηση των επιπέδων της 25-υδροξυ βιταμίνης D [(25(OH)D)]. Τα επίπεδα της βιταμίνης στο αίμα θα πρέπει να είναι μεταξύ 25 και 80 ng/ml.
Η έλλειψη βιταμίνης D και ο διαβήτης έχουν κάτι κοινό: και τα δύο έχουν λάβει πανδημικές διαστάσεις.
Η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF) εκτιμά ότι ο αριθμός των ατόμων με διαβήτη ανέρχεται σε 285.000.000. Ενώ αναμένεται να ξεπεράσει τα 435.000.000 έως το 2030.
Στη Diabetes & Obesity Clinic προσεγγίζουμε τη παχυσαρκία πολύπλευρα!
Εδώ η επιστήμη της διατροφής ενώνεται με την ιατρική για την ολιστική αντιμετώπιση της νόσου.
Νέο Κέντρο Παχυσαρκίας & Διαβήτη
Τμήμα διατροφής- διαδικασίες που διενεργούνται κατά την επίσκεψη:
Λήψη αναλυτικού ατομικού και οικογενειακού ιατρικού ιστορικού.
Λήψη διαιτολογικού ιστορικού για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τις διατροφικές συνήθειες σου.
Σωματομετρήσεις: μέτρηση βάρους, ύψους και περιφερειών.
Ανάλυση σύστασης σώματος με επαγγελματικό λιπομετρητή Tanita.
Διατροφική εκπαίδευση και παροχή συμβουλών διατροφής- Διαμόρφωση εξατομικευμένου διαιτολογίου κατά βούληση.
Διαιτολογικό Ιατρείο
Ιατρείο παχυσαρκίας- Χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής για τη διαχείριση της νόσου
Με βάση το προφίλ του ασθενούς και πάντα σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες που υποβάλλονται από εγκεκριμένους οργανισμούς, στα πλαίσια του ιατρείου παχυσαρκίας δύναται να χορηγηθεί επιπρόσθετα της εξατομικευμένης διαιτολογικης σύστασηςκαι φαρμακευτική αγωγή για τη διαχείριση της παχυσαρκίας.
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για απώλεια βάρους, έχουν απόλυτη ένδειξη για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και είναι ασφαλή να χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό κάτω από ιατρική παρακολούθηση απόεξειδικευμένο ιατρό.
Εξεταστήριο
Στην κλινική μας η παρακολούθηση αυτή γίνεται από τονΔρ. Μπαλαμπάνη, με πολυετή κλινική και ερευνητική εμπειρία στον εν λόγω επιστημονικό πεδίο.
Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας και βοηθά τη γλυκόζη στο αίμα να εισέλθει στους μύες, στο λίπος και στο συκώτι.
Τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα αυξάνουν όταν καταναλώνουν τροφή και το πάγκρεας, φυσιολογικά, απαντά απελευθερώνοντας ινσουλίνη.
Τι είναι η αντίσταση στην ινσουλίνη;
Όταν τα κύτταρα στους μύες, στο λίπος και στο ήπαρ δεν ανταποκρίνονται στην ινσουλίνη και δεν απορροφούν τη γλυκόζη, το πάγκρεας παίρνει το μήνυμα ότι πρέπει να απελευθερώσει περισσότερη ινσουλίνη για την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
Τι είναι ο προδιαβήτης;
Προδιαβήτης είναι η κατάσταση κατά την οποία τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα είναι υψηλότερα από το φυσιολογικό, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορεί να τεθεί η διάγνωση του διαβήτη.
Ο προδιαβήτης εμφανίζεται σε ανθρώπους που έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη, την κατάσταση που περιγράψαμε παραπάνω, αλλά και σε ανθρώπους στους οποίους τα βήτα κύτταρα του παγκρέατος δεν παράγουν αρκετή ινσουλίνη ώστε η γλυκόζη να διατηρηθεί σε φυσιολογικά επίπεδα.
Σταδιακά, ο προδιαβήτης μπορεί να εξελιχθεί σε διαβήτη.
Με βάση δεδομένα από τις ΗΠΑ, ένας στους τρεις ενήλικες πάσχει από προδιαβήτη.
Παράγοντες κινδύνου
Οι σημαντικότερο παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση προδιαβήτη είναι:
* Το αυξημένο σωματικό βάρος -ιδιαιτέρως η κοιλιακή παχυσαρκία και το σπλαγχνικό λίπος: Το κοιλιακό λίπος παράγει ορμόνες και άλλες ουσίες που συμβάλλουν στη χρόνια φλεγμονή στον οργανισμό. Η φλεγμονή παίζει σημαντικό ρόλο στην αντίσταση στην ινσουλίνη, στον διαβήτη τύπου 2 και στην καρδιαγγειακή νόσο.
* Ηλικία άνω των 45 ετών
* Το οικογενειακό ιστορικό: Το να έχει κάποιος γονιό β αδελφό με διαβήτη
Η έλλειψη άσκησης: Η τακτική άσκηση βοηθά το σώμα να διατηρεί τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα σε φυσιολογικά επίπεδα. Μπορεί έτσι όχι μόνο να προλάβει, αλλά και να αναστρέψει τον προδιαβήτη
* Η υπέρταση και τα υψηλά επίπεδα χοληστερόλης
* Το ιστορικό διαβήτη κύησης
* Το ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου ή εμφράγματος
* Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
* Το μεταβολικό σύνδρομο
* Πέρα από τους παραπάνω παράγοντες ωστόσο, υπάρχουν και άλλες συνθήκες που προδιαθέτουν στον προδιαβήτη όπως π.χ. συγκεκριμένα φάρμακα, όπως τα γλυκοκορτικοειδή, κάποια αντιψυχωσικά, κάποια φάρμακα για ορμονικές διαταραχές κ.ά.
Είναι σαφές ότι δεν μπορείτε να τροποποιήσετε παράγοντες όπως το οικογενειακό ιστορικό σας.
Με αλλαγές ωστόσο στον τρόπο ζωής σας, στη διατροφή και στην άσκησή σας, μπορείτε να μειώσετε σημαντικά τις πιθανότητες ανάπτυξης προδιαβήτη.
Συμπτώματα
Η αντίσταση στην ινσουλίνη και ο προδιαβήτης δεν έχουν συμπτώματα.
Πολύ σπάνια, τα άτομα με προδιαβήτη μπορεί να εμφανίσουν μικρές μελαγχρώσεις στην περιοχή της μασχάλης η στην περιοχή του λαιμού.
Διάγνωση
Για τη διάγνωση του προδιαβήτη χρησιμοποιούνται το σάκχαρο νηστείας, η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (δείχνει τον μέσο όρο των τιμών του σακχάρου σας τους τελευταίους 3 μήνες) και η καμπύλη σακχάρου.
Η καμπύλη δείχνει πώς το σώμα σας διαχειρίζεται τη γλυκόζη μετά από ένα γεύμα.
Ακόμη κι αν δεν έχετε κάποιον από τους παράγοντες κινδύνου που περιγράφηκαν παραπάνω, είναι σημαντικό να ελέγχετε τακτικά τα επίπεδα του σακχάρου σας μετά τα 45 έτη.
Όπως αναφέραμε και παραπάνω άτομα με προδιαβήτη κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν διαβήτη.
Συγκεκριμένα, έχουν έως και 50% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν διαβήτη στα επόμενα 5-10 χρόνια από τη διάγνωση του προδιαβήτη.
Όπως αναφέραμε όμως και παραπάνω, με τις κατάλληλες υγιεινοδιαιτητικές παρεμβάσεις, μπορούμε να διαχειριστούμε τον προδιαβήτη και να προλάβουμε το διαβήτη τύπου 2.
